Dé grote show van Elvis Week 2011 vond gisteren plaats, 'Elvis Presley Live 2011'. Vooraf hadden we via de band vernomen dat dit concept 'revolutionair vernieuwend' zou zijn. Een compleet nieuwe live band maar mét de beelden van Elvis op het grote scherm. Deze nieuwe show zou Elvis wereldwijd moeten herlanceren als live artiest, dankzij een verfrissend nieuwe, jonge live band maar mét de stem en beelden van the King.

Het concept was in ieder geval compleet anders dan de bekende videoshows. Bij 'Elvis 2011' vult één gigantisch scherm het hele podium. Van links naar rechts en van dak tot vloer neemt een megascherm alle plaats in. Het doorkijkscherm geeft dankzij de moderne technologiemogelijkheden, de kans om Elvis tegelijk op het scherm én de muzikanten àchter het scherm te zien. Een soort 3D-ervaring waarbij het aanvankelijk lijkt dat Elvis tussen zijn nieuwe band geprojecteerd wordt. Het verfrissende van deze show is precies dàt: de live muziek is steengoed. Muzikaal directeur en drummer Paul Leim bracht een groep samen die knettert en rockt als geen ander. Wat een power, wat een fris, nieuw geluid: dit is Elvis 2011 zonder afbreuk te doen aan de originele TCB Sound.

De eerste nummers van de set waren adembenemend. Het 3D-effect blaast je even weg uit je zetel. Maar na twee à drie nummers keert de realiteit terug. De beelden waar producer Stig Edgren over beschikt - allemaal van That's The Way It Is - zijn alweer ouder dan 40 jaar en hebben tal van beperkingen. Zo werd Elvis niet één nummer lang van kop tot teen gefilmd, wat maakt dat de live band - uiteraard - op dezelfde plaats blijft staan terwijl Elvis dan weer 2 meter en dan weer 15 meter groot lijkt. Hij verkleint en vergroot terwijl de live band niet mee 'evolueert'. Bovendien werd gekozen voor het behoud van de originele beeldopnames zodat op bepaalde ogenblikken twee backing groepen te zien waren op het scherm (the Sweets uit 1970 en de nieuwe zangeressen uit 2011), maar ook twee live bands (TCB uit 1970 en de nieuwe groep op het podium). Met Elvis soms in de linkerbovenhoek en soms in de rechterbenedenhoek maar altijd zwevend over het scherm, is de 3D-magie niet vol te houden. Bovendien komt het akelig over als James uit 1970 het hele scherm vult, terwijl de muziek gespeeld wordt door een jonge gitarist die door het doorkijkscherm òòk te zien is. Wellicht is dit vloeken in de kerk, maar als EPE kiest voor een nieuwe, frisse aanpak waarmee Elvis de wereld rond kan gaan, moeten de originele muzikanten - die nu op het podium ook vervangen zijn - uit het beeldmateriaal verwijderd worden zodat enkel Elvis overblijft. Vraag is of dat technisch kan én of dit 'ethisch' verantwoord is. Zolang deze vragen niet beantwoord worden dreigt deze show - hoe sterk hij muzikaal ook is - tussen wal en schip te vallen.

Uiteraard eindigde de show met een staande ovatie, maar vergis je niet: dit was 'Elvis' tijdens 'Elvis Week'. Neem deze show on the road naar Europa en de kans is groot - véél te groot - dat het een afknapper wordt. En dat risico mag EPE niet lopen, daarvoor staan teveel belangen op het spel.

Kortom: we zagen een veelbelovend concept met gedurfde vernieuwingen. Maar er is nog héél veel werk voor de boeg eer 'Elvis 2011' ook de Europese zalen kan platspelen. Zonder de broodnodige technische aanpassingen en zonder het extra vleugje creativiteit waarvan Stig Edgren zijn handelsmerk maakte, zouden vele Europese theaterbezoekers naar huis terugkeren met het gevoel dat ze een leuke film hebben gezien met perfect geluid, maar dat 'Elvis Live' toch een heel andere ervaring moet zijn. Prachtige start, maar er ligt nog een massa werk te wachten voor deze show ook elders aanslaat.